Młyny i obiekty wodne Zagórza, Szmelty oraz Starej Rumi

Jednym z takich obiektów był jednopiętrowy tartak wodny przy ulicy sobieskiego. Budynek wybudowano z czerwonej cegły na kamiennym fundamencie, posiadał wbudowaną turbinę wytwarzającą prąd. W okresie okupacji Niemcy rozebrali tartak i na jego miejscu wybudowali zakład związany z przemysłem zbrojeniowym III Rzeszy. Po wojnie został on przekształcony w garbarnię.

Kolejnym taki obiekt, to piętrowy młyn wodny Rzepy, znajdujący się po prawej strony rzeki na wysokości dzisiejszej szkoły podstawowej. Konstrukcja młynu to mur pruski na kamiennym fundamencie. Pod koniec jego istnienia na piętrze ostały się pomieszczenia mieszkalne, natomiast na parterze znajdował się zakład świadczący usługi stolarskie.

Następnym budynkiem jest młyn i tartak wodny Marszałkowskiego, wraz z turbiną wodną przy ulicy Młyńskiej. Budynek ten stoi do dziś, przebudowany na zakład produkcyjny.

Czwartym obiektem był młyn kupców, wyposażony w turbinę, który został wybudowany w 1830 roku z czerwonej cegły. Młyn czynny był do 1 marca 1938 roku.

Kolejna budowla to młyn Reibanda o drewniano - ceglastej konstrukcji, który wyposażono w drewniane koło z metalowymi łopatkami.

Ostatnim młynem na Zagórzu i Szmelcie był młyn Malotków z kołem wodnym oraz turbiną wodną wytwarzającą prąd. Do budynku dobudowana była piekarnia posiadająca własne koło.

W Starej Rumi zachował się murowany budynek po starym młynie wodnym Kuhla. Wybudowany został w 1871 roku, na miejscu starego drewnianego młyna. W okresie więdzywojennym została tam zainstalowana turbina elektryczna wytwarzająca prąd. Młyn dla okolicznych rolników pełnił swoją funkcję do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, natomiast w latach osiemdziesiątych budynek przejęła straż pożarna. Przy ulicy Starowiejskiej znajdowała się kuźnica wodna, ktora, jak wynika ze znanych dokumentów, istniała już w 1603 roku. Rzemieślnicy i czeladnicy obrabiający żelazo byli zwolnieni z podatków na rzecz klasztoru cysterskiego. Kuźnica często zmieniała właścicieli, między innymi w latach 1648-1664 Po przejęciu przez rodzinę Hildebrantów nastały dobre czasy ze względu na dobre gospodarowanie terenem. W latach 1760-70 zbudowany został dworek,na którego w późniejszych czasach mówiono Dworek pod Lipami. W połowie dziewiętnastego wieku nowy właściciel Fredrich Kruger na miejscu kuźnicy postawił tartak wodny. Kolejno kuźnica wraz z tartakiem często zmieniała właścicieli. Całkowita likwidacja kuźnicy nastąpiła w 1887 roku, natomiast tartak działał do połowy lat czterdziestych.

  • +228 872 4444
  • kontakt@narodowarumia.pl
    Joomla Extensions
    Don't have an account yet? Register Now!

    Sign in to your account